گفتند : ستاره را نمیتوان چيد و آنانکه باور کردند برای چيدن ستاره حتی دستی دراز نکردند. اما باور کن که من به سوی زيباترين و دورترين ستاره دست درازکردم و هرچند دستانم تهی ماند اما چشمانم لبريز ستاره شد! ستارههای درونت را در شب چشمانت رها ساز و باور کن عشق را هدفی نيست آنچنان که به دست آيد در آغوش جای گيرد و يا در آيينه چشمانت به تصوير نشيند باور کن که عشق خود همه چيز است........

اگر روزی بپرسند او کیست؟ می گویم او کسی ست که لطف در کلامش محبت در لبانش ;دوستی در نگاهش و صداقت در دستانش و عشق در چشمانش موج میزند اگر بپرسند خانه اش کجاست؟ می گویم خانه اش در خیابان محبت کوچه صداقت,پلاک رفاقت و درون قلب استقامت ست . اگر پرسیدن نامش چیست و اکنون کجاست؟ می گویم نام او نام من ست و همیشه و هر کجا با من و همراه من ست می گویم و هم اکنون نیز در قلب من جای دارد مرا بشناس همدرد تو هستم من از پیمانه عشق تو هستم تو از زنگی من از رومم ولی چون تو اسیر و برده این قسمت شومم مرا بشناس ما دردی مشترک داریم من و تو هر دو از بازی این تقدیر می نالیم تو می ن

قسم به عشقمون قسم همش برات دل وا پسم قرار نبود اینجوریشه یهو بشی همه کسم راستی چی شد چه جوری شد اینجوری عاشقت شدم شاید میگم تقصیر توست تا کم شه از جرم خودم به ملاقات امدم ببین که دل سپرده داری چگونه عمری از احساس عشق شدی فراری نگاهم کن دلم را عاشقانه هدیه کردم تو دریا باشو من جویبار عشقو در توجاری من از پروانه بودن ها من از دیوانه بودن ها من از بازی یک شعله ی سوزنده که اتش زده بر دامان پروانه نمی ترسم من از هیچ بودن ها از عشق نداشتن ها از بی کسی وخلوت انسان ها می ترسم راستی چی شد چه جوری شد اینجوری عاشقت شدم شاید میگم تقصیر توست تا کم شه از جرم خودم من

خدا وصیت منو گوش بده نامه رو بخون شاید دیگه من نباشم مواظب عشقم بمون می سپارمش بهت میرم تموم تار و پودمو یه وقت نیاد برنجونیش کسل کنی وجودمو خدا یه وقت کسی نیاد بدزده قلب سادشو کسی نیاد تو زندگیش بشینه زیر سایشو بهش بگه دوستش داره خیلی بده زمونمون خدا سپردمش بهت مواظب عشقم بمون فردا قراره من و تو از هم دیگه جدا بشیم فردا قراره همدمه گریه ی بی صدا بشیم تو کوچه های بی کسی نیستی و پرسه میزنم آی آدما نگاه کنید غریب شهرتون منم یادش بخیر من و تو و یه قلب پاک بی غرور حالا چی شد عوض شدی دلت کجاست سنگ صبور من تورو عاشق میکنم هرجور شده حتی به زور کی میخواد فردا تو

هر مرگ اشارتی است به حیاتی دیگر برگی از شاخه بر زمین فرو می افتد و تو میپنداری که دیگر نیست!! ولی برگ به کام زمین فرو می افتد و غذای خاگ می شود تا خاک بتواند ریشه های گرسنه را تغذیه کند تا بهاردیگری به جای این برگ فرو افتاده از شاخه برگهای بیشتر جوانه زند شاخه های کوتاه تر بلند تر گردد وقامت درخت رشیدتر! پاییز زیبا فصل خداحافظی گیاهان خسته است از چرخه بالا نشینی و ریختن هرچه که دارند یعنی جانشان به پای آنان که هنوز نیامده اند!! آیا این چیزی جزعشقٍٍ است؟ اگر نیستی نبود آیا هستی معنا داشت؟ مردن عاشق نمی میراندش در چراغی تازه میگیراندش

چشمهای من و تو روزگاریست غریبانه به هم می نگرند سایه ها ، خوشبختند نه به افسون نگاهی دل می سپارند و نه به دوست عبث می نگرند سایه ها بی قلبند ، کینه ها در دلشان راهی نیست عشق من و عشق تو هر دو افسانه سنگ است و سبو من غریبانه به خوشبختی خود می نگرم و تو غمگین تر از آنی که مرا شاد کنی